Mijn verhaal start in 1990, op 5 maart als derde dochter binnen een agrarisch gezin. Leven met de seizoenen en leven met het afscheid nemen,  hoorde bij het leven op een boerderij.

Al op jonge leeftijd werd ik geconfronteerd met de eindigheid van het leven, pas zes jaar oud was ik toen ik op één jaar tijd, twee familieleden veel te jong verloor. Mijn ouders praatten en huilden met ons als kinderen, het verdriet mocht in ons huis aanwezig zijn. Maar zoals de titel van een bekend boek "En de boer, hij ploegde voort", ging ook ons leven verder. Kleine eerbetonen in ons huis deden denken aan de verliezen die geleden zijn.

Telkens met tussenpozen van een aantal jaar, kwam er opnieuw verlies op mijn pad; mijn vader en schoonvader, andere familieleden, vriendinnen, collega's. En toen ik 32 was, ook mijn eigen gezondheid.